W związku z rozpowszechnianiem nieprawdziwych informacji dotyczących organizacji egzaminów czeladniczych dla uczniów – młodocianych pracowników realizujących praktyczną naukę zawodu, w tym informacji przedstawianych przez niektóre podmioty, przedstawiamy poniższe wyjaśnienia, oparte wyłącznie na obowiązujących przepisach prawa.
Celem niniejszego stanowiska jest jasne wyjaśnienie zasad oraz zapobiegnięcie dalszemu wprowadzaniu w błąd uczniów, ich rodziców, pracodawców i szkół branżowych.
Podstawa prawna
Zgodnie z ustawą z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, izby rzemieślnicze są uprawnione do:
- powoływania komisji egzaminacyjnych,
- przeprowadzania egzaminów czeladniczych,
- wydawania świadectw czeladniczych.
📌Szczegółowe zasady dopuszczania do egzaminu oraz sposób jego przeprowadzania określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie egzaminu czeladniczego, mistrzowskiego oraz egzaminu sprawdzającego, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych.
Brak tzw. „rejonizacji” egzaminów
Obowiązujące przepisy nie wprowadzają żadnych ograniczeń terytorialnych w wyborze Izby Rzemieślniczej przeprowadzającej egzamin czeladniczy.
Nie istnieje obowiązek, aby egzamin był przeprowadzany przez izbę „właściwą miejscowo”:
- dla siedziby pracodawcy,
- dla szkoły,
- ani dla miejsca zamieszkania ucznia.
Oznacza to, że twierdzenia sugerujące istnienie obowiązkowej „rejonizacji” egzaminów czeladniczych są niezgodne z obowiązującym prawem.
Uczeń może zostać zgłoszony do egzaminu czeladniczego do dowolnej Izby Rzemieślniczej, która posiada uprawnienia do przeprowadzania egzaminów w danym zawodzie.
Powyższe wyjaśnienia mają na celu jednoznaczne uporządkowanie sytuacji oraz wyeliminowanie błędnych interpretacji przepisów, które w ostatnim czasie pojawiły się w obiegu publicznym i mogły wprowadzać w błąd osoby zainteresowane organizacją egzaminów czeladniczych.
.jpg)
.jpg)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz